Vilcacora. Słupy milowe

W roku 2019 minie 20 lat odkąd vilcacora trafiła do Polski. Jako redaktor naczelny miesięcznika „Żyj Długo” towarzyszyłem jej od samego początku. Wiele publikacji, które ukazały się na łamach tego czasopisma to swoiste słupy milowe na vilcacorowym szlaku. Z perspektywy właśnie upływających dwóch dekad, warto chyba niektóre z sobie przypomnieć. Tam, gdzie nie podaję autora publikacji, chodzi o teksty mojego pióra. W innych wypadkach autorstwo jest zaznaczone.

Nie będę trzymać się porządku chronologicznego. Praktyczną historię vilcacory ostatnich dwudziestu lat podzielimy na trzy działy: puszczę, działanie i świat.

Na początku była puszcza

1.W roku 2014, w numerze 2. w artykule pt „Jak odkryliśmy vilcacorę” wróciliśmy do samego początku. Przypomnieliśmy rok 1998, kiedy w czasie wyprawy na płaskowyż Marcahuasi, po raz pierwszy spotkałem się z polskim duchownym mieszkającym od kilku dziesięcioleci w Peru, o. Edmundem Szeligą, od którego po raz pierwszy usłyszałem o tajemniczej, a zarazem bardzo dobroczynnej roślinie amazońskiej od tysiącleci stosowanej przez tamtejszych Indian w celach terapeutycznych. Na co? Praktycznie na wszystko.

– Jak to możliwe? – z niedowierzaniem pytałem wtedy sędziwego salezjanina.

– Możliwe – odpowiadał. – Bo roślina ta wzmacnia system odpornościowy człowieka.
Pomaga zmobilizować nasz naturalny system obronny. System, którego możliwości często nie doceniamy.

Wkrótce potem badania naukowe potwierdziły, że vilcacora (Uncaria tomentosa) jest jednym z najsilniejszych antyoksydantów i że wchodzące w jej skład substancje aktywne bardzo wzmacniają działanie systemu immunologicznego. Pierwszy krok został zrobiony.

2. W roku 2015 w numerze 4. W artykule pt „Vilcacora. Z puszczy do laboratoriów” opisaliśmy drogę vilcacory z amazońskiej gęstwiny na (laboratoryjne) salony. Zaczęliśmy od legendy Indian Ashaninków, w której Tasurinchi, jeden z wojowników tego plemienia, spotyka w puszczy zwierzęta, a ta go pouczają, że jak odczuwa ból (czy to gardła, głowy, kończy etc.) zawsze warto skorzystać z jednej rośliny: vilcacory. Wtedy ulga murowana.

Opowieść tę, w tym artykule, zderzyliśmy ze współczesnymi poglądami naukowców na temat vilcacory. I to z rodzimego podwórka. Prof. Iwona Wawer z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego z jednej ze swych publikacji stwierdzała: „Jest nieprawdopodobne, aby za tak różnorodną aktywnością w leczeniu chorób odpowiadała jedna substancja, lub nawet grupa związków. Logicznym wyjaśnieniem jest to, że bioaktywne związki z ekstraktu [tej rośliny] mają wpływ na układ immunologiczny”. Rozważając, jaka substancja wchodząca w skład vilcacoty za takie działaniue jest odpowiedzialna, prof. Wawer stwierdza: „Sa to alkaloidy oksoindolowe. Uncaria tomentosa zawiera dwa typy alkaloidów oksoindolowych – pentacykliczne i tetra cykliczne. (…) Alkaloidy pentacykliczne oddziałują na układ immunologiczny, podczas gdy tetra cykliczne działaja na ośrodkowy układ nerwowy”.

3.Ważna była też publikacja pióra Grzegorza Rybińskiego z roku 2000, z historycznego numeru 1. czasopisma, pt. „Odpowiedź z Peru. Relacje polskich lekarzy”. Zawarte w niej zostały doświadczenia czwórki polskich lekarzy, którzy postanowili na miejscu, w Ameryce Południowej zweryfikować to, co do tamtej pory na temat vilcacory wiedzieli tylko z relacji prasowych. Cytować ich można by oczywiście długo. Poprzestańmy na jednej wypowiedzi: „Stwierdzono, że vilcacorę najlepiej jest stosować razem [z innym środkiem] sangre de drago, a w indywidualnych przypadkach także z innymi jeszcze preparatami roślinnymi (…). W ten sposób wzmacnia się efekt terapeutyczny. Zjawisko to nazywa się synergizmem addytywnym, co (…) oznacza, że łączne działanie wszystkich preparatów, wzmacnia działanie każdego z preparatów z osobna”.

Vilcacora w działaniu
4.W roku 2015, w numerze 10/11, postanowiliśmy odpowiedzieć na podstawowe pytanie: dlaczego vilcacora jest tak dobra? Dlaczego na system odpornościowy działa lepiej niż wiele innych środków roślinnych. Uczyniliśmy to w artykule pt „Vilcacora – esencja odporności”.

Więc dlaczego jest tak dobra? Po pierwsze dlatego, że alkaloidy, poprzez swoją obecność w organizmie, zmuszają limfocyty do większej ruchliwości, a więc utrzymują je w podwyższonej gotowości, gdy do organizmu dostaną się już nie alkaloidy, lecz patogeny – bakterie, czy wirusy. Po drugie – dlatego, że alkaloidy pentacykliczne mają strukturę drobnocząsteczkową, przez to łatwiej jest im dostać się do wszystkich zakątków organizmu. A po trzecie – ich pierścieniowa budowa ma postać lewoskrętną, przez co organizm traktuje je jako swoje, naturalne. Dzięki temu alkaloidy pentacykliczne mogą dłużej utrzymywać się w organizmie, dłużej działać.

5. W roku 2000, w numerze 6., zamieściliśmy bardzo interesujący artykuł Witolda Stelmacha pt. „Vilcacora leczy ofiary Czarnobyla”. Czytamy w nim m.in., że „Manaxx” liofilizowany wyciąg z Uncarii tomentosa (czyli z vilcacory) „podano 44 osobom, z tego 25 chorym z trwałymi uszkodzeniem systemu odpornościowego organizmu oraz z zaburzeniami produkcji komórek krwi, powstałymi w wyniku katastrofy elektrowni atomowej w Czarnobylu. <> był także podawany 8 chorym cierpiącym na postępującą przewlekłą białaczkę limfatyczną trzeciego stopnia”. Wyniki kuracji były bardziej niż obiecujące. „W procesie leczenia tym preparatem – czytamy – zanotowano zmniejszenie się liczby wczesnych postaci komórek białaczkowych i wzrost liczby limfocytów B. Wykazano, że <> [czyli vilcacora –RW] u chorych z białaczką powoduje różnicowanie, czyli dojrzewanie komórek białaczkowych, co jest niezbędne do poprawy ich funkcji i ograniczenia choroby”.

6. W roku 2004, w numerze 10., w nie mniej interesującym tekście Andrzeja Radwana (vel Grzegorza Rybińskiego) pt. „Kapitulacja pałeczki ropy błękitnej” odnotowaliśmy, że młody naukowiec, Andrzej Prokopiuk z Zakładu Morfogenezy Instytutu Biologii Eksperymentalnej UW zajął się dotychczas słabo poznanymi pałeczkami ropy błękitne, „których szczepy znane są medycynie jako bakterie wywołujące zapalenie opon mózgowych, zakażenia dróg moczowych i zakażenia dróg oddechowych – często o ciężkim przebiegu zagrażającym życiu chorych z obniżona odpornością” I co stwierdził? „Dowiódł (…), że vilcacora jest również zwycięzcą w walce z groźnymi pałeczkami ropy błękitnej”. Brawo!

7. W roku 2017, w numerze 6., w artykule pt. „Cztery pory vilcacory” zwróciliśmy uwagę na bardzo ważny praktyczny aspekt stosowania vilcacory: że „de facto” można stosować ją przez cały rok. W okresie jesienno–zimowym, kiedy jesteśmy narażeni na infekcje i przeziębienia, na podniesienie odporności, natomiast wiosną, latem i jesienią na poprawę ruchomości stawów, ponieważ – jak wykazały badania – vilcacora, poprzez swoje silne działanie antyoksydacyjne, redukuje wytwarzanie prozapalnego czynnika TNF-alfa, powodującego bóle stawów.


Vilcacora na świecie
8.W roku 2003, w numerze 11. opublikowaliśmy wywiad z dr. Yezhou Shengiem, badaczem vilcacory z Biomedycznego Centrum Uniwersytetu w Lund, w Szwecji, pt. „Inteligentna i fascynująca”. Dr Sheng w rozmowie tej stwierdził m.in.: „Ponad wszelka wątpliwość mogę powiedzieć, że Uncaria tomentosa może być ważnym narzędziem farmakologicznym. Posiada silne właściwości cytostatyczne, immunomodulujące i antyzapalne. To, co wynika z tysiąca lat doświadczeń południowoamerykańskich Indian znajduje w tej chwili potwierdzenie w laboratoriach”. I dalej: „Uncaria działa na system immunologiczny i dostosowuje jego sprawność do potrzeb organizmu. Nie tyle aktywizuje go, co go moduluje. To (…) przejaw jej <> działania. Można przypuszczać, że wynika to z tego, iż vilcacora działa dwutorowo: po pierwsze poprzez system immunologiczny i układ krwiotwórczy; po drugie – bezpośrednio na komórki. Ta podwójna droga dostępu do organizmu może tłumaczyć wielką siłę oddziaływania tej rośliny”.

9.W tym samym roku, w numerze 6., w artykule Radosława Pilarskiego „Vilcacora z bioreaktorów” pisaliśmy o tym, że w związku z zagrożeniem vilcacory w jej naturalnym środowisku, na świecie podejmowane są coraz liczniejsze próby hodowania tej rosliny w sztucznych warunkach. Autor pisał: „Podejmowane są (…) wysiłki rozmnażania i hodowli vilcacory w warunkach <>. Mowa tu przede wszystkim i mikropropagacji – różnych technikach klonowania roślin opartych na zjawisku totipotencji komórek, polegającej na zdolności pojedynczej komórki roślinnej do regeneracji całej rośliny. W praktyce oznacza to, że dowolny fragment vilcacory może być rozbity na tysiące jednokomórkowych cząstek, z których każda umieszczona w odpowiedniej pożywce z dodatkiem witamin i fitohormonów, odtworzy identyczną pod względem informacji genetycznej roślinę potomną”.

10. W roku 2015, w numerze 6. opublikowaliśmy reportaż pt. „Vilcacora na końcu świata”, w którym opisałem podróż do jednego z najmniej dostępnych zakątków Peru – do największego petroglifu w peruwiańskiej Amazonii, do Pusharo na terenie wielkiego rezerwatu biosfery Manu. Tam, w odległej indiańskiej wiosce, w niejednej z chat, odnalazłem pieczołowicie przechowywane wiórki z pnącza, jakim w naturalnych warunkach jest vilcacora. Gdy zapytałem, jak ta roślina jest tam nazywana, powiedziano mi, że jest to paratodo.
Paratodo? – zdziwiłem się. – Bo ja tę roślinę znam pod całkiem inną nazwą…
– My mówimy na nią paratodo, bo ta roślina to „planta medicinal” – roślina lecznicza i działa para toto – czyli na wszystko.
– Ach tak – teraz byłem znacznie mniej zdziwiony.
Koło się zamknęło.
Roman Warszewski
Roman Warszewski Dziennikarz i pisarz, autor wielu książek, w tym kilku bestsellerów. Laureat prestiżowych nagród. Wielokrotnie przebywał w Ameryce Południowej i Środkowej. Spotykał się i przeprowadzał wywiady z noblistami, terrorystami, dyktatorami, prezydentami i szamanami. Obecnie pełni funkcję redaktora naczelnego miesięcznika „Żyj długo”.

Na skróty

30 lat jak jeden dzień (część 1)
30 lat jak jeden dzień (część 2)
30 lat jak jeden dzień (część 3)
30 lat jak jeden dzień (część 4)
30 lat jak jeden dzień (część 5)
Rok 2012 w pigułce

Rozmowy z noblistami

Nobel jak stare wino - wywiad z Mario Vargasem Llosą
Wywiad-rzeka z Mario Vargasem Llosą
Noblista z kraju vilcacory
Trzy rozmowy z "medycznymi" noblistami w Sztokholmie w 2009r.
Dwie rozmowy z Jean-Marie Gustavem Le Clezio - noblistą z roku 2008
Trzy rozmowy z "medycznymi" noblistami z roku 2008

Rozmowy z tuzami polskiej kultury

z Ryszardem Kapuścińskim
z Czesławem Miłoszem
z Andrzejem Szczypiorskim
z ks.Józefem Tischnerem
ze Stanisławem Lemem
ze Sławomirem Mrożkiem

Rozmowy z odkrywcami

z odkrywcą Vilcabamby - Gene Savoyem
z "królem huaqueros" Enrico Polim
z archeologiem prof. K. Makowskim
z etnolożką dr Marią Rostworowską
z tropicielem zaginionych miast- M. ienną
z właścicielem kamieni z Ica- dr J. Cabrerą

Najnowsza książka

Kuba 1958-1959
- Michał Piotrowski o tomie "Kuba 1958-1959"

Najnowszy album

Zielone Pompeje. Drogą Inków do Machu Picchu i Espiritu Pampa” (Razem z Arkadiuszem Paulem) (Seria Siedem Nowych Cudów Świata) Fitoherb, 2013

„Zielone Pompeje”, czyli zapasowe Królestwo Inków

Poprzednie książki

Cholula 1519
- Michał Piotrowski o „Choluli 1519”: Najpierw odebrać nadzieję, potem złoto!
- Wyszła "Cholula 1519". Jakie były jej przygody
Kongo 1965
- O „Kongo 1965” w „Mówią Wieki” „Che” Guevara, Kongo i HIV
- „Kongo 1965”: uboczne skutki rewolucji
- "Kongo 1965" - opowieść o narodzinach zła
Cuzco 1536-1537
Zdjęcia uzupełniające książkę

- Coricancha

- Ollantaytambo

- Sacsayhuamán

- Recenzja w „Mówią Wieki”

Wyprawa Vilcabamba-Vilcabamba. Śladami wojownika, którego nie imał się czas.

- Dorota Abramowicz o książce

- Piotr M. Małachowski o książce

- „Ceviche”

- Ekwador. Niezłe jaja z równikiem

Boliwia 1966-1967

- Aneks osobowy - partyzanci i ich przeciwnicy

- Aneks - chronologia zdarzeń opisanych w książce

- Ewa Opiela o „Boliwii 1966-1967”

- Waldemar Gabis o „Boliwii 1966-1967”

- Maciej Kuczyński o „Boliwii 1966-1967”

Filmy godne polecenia

Garcilasso de la Vega
Na tropie nieznanych zwierząt

*Wywiad z dr Fabianem Michelangelim

Marcahuasi - góra kamiennych gigantów
Życie dla życia
o działalności o. Edmunda Szeligi w Peru
O genezie nazwy Vilcacora - dr Mirez

- przeczytaj więcej...

Preparaty Ojca Szeligi
Q`ero expedition 2007
Zobacz więcej >>

Kontakt

Formularz kontaktowy
Roman Warszewski na facebooku

Przyjaciele

Operuję w Peru - blog
Kochamy Peru
All inclusive
Sunshine Peru Travel
Ekopartner
Miesięcznik Poznaj Świat
Iberoameryka

Polecam

Żyj długo - pismo o zdrowiu
Q`ero Expedition Peru 2007
Herbsecret.pl - vilcacora
Poradnia.pl
Migotania - Gazeta literacka